Wzór życia naszej wspólnoty określa nasze najważniejsze cele, organizację i zasady życia.
Przedstawiona wersja pochodzi z 2014 roku.  Została zmieniona (uaktualniona) w czerwcu 2016.
 
Wzór życia rodzinnego i duchowego
wspólnoty Czas dla Rodzin

 

I        Cel i nazwa wspólnoty:

1.       Wspólnota powstaje by pomagać dążyć do zbawienia członkom wspólnoty osobiście, ich małżeństwom i rodzinom.

2.       Celem istnienia wspólnoty jest więc:

a)      ogłaszanie Dobrej Nowiny dla każdego małżeństwa

b)      ukazywanie piękna powołania do chrześcijańskiego życia rodzinnego

c)      promowanie biblijnego modelu rodziny

d)      pomaganie w stawaniu się lepszym małżonkiem, rodzicem i chrześcijaninem

e)      praktyka modlitwy osobistej i wspólnotowej

f)       ukazywanie światu żywego Kościoła.

3.       Jako nazwę wspólnota przyjmuje „CZAS DLA RODZIN”.

          Jednym z podstawowych problemów współczesnej rodziny jest brak czasu, czy raczej przeznaczanie tego czasu na rzeczy nie przynoszące rzeczywistej korzyści. [1]

          Nazwa „Czas dla Rodzin” oznacza z jednej strony konieczność poświęcenia przez członków wspólnoty części swojego czasu na potrzeby duchowe[2], a z drugiej strony wyraża przekonanie, że rodziny te będą mogły cieszyć się licznymi owocami, jakimi powinny być: żywa relacja z Jezusem, uporządkowanie życia i miłość w rodzinie, czyli lepsze wykorzystanie czasu, który jest nam dany.

4.      W odniesieniu do Kodeksu Prawa Kanonicznego wspólnota działa zgodnie z zasadami jak dla prywatnych stowarzyszeń wiernych.

II       Podstawy wspólnoty:

1.       Członkowie wspólnoty wpatrzeni są we wzór miłości rodzinnej, jakim jest Święta Rodzina z Nazaretu. Świętej Rodzinie wspólnota oddaje się jako swemu Patronowi.

2.       Szczególnym wzorem jest sama Matka Boża Brzemienna, dawczyni życia, pokorna służebnica, wierna do końca Chrystusowi.

3.       Wzorem życia wspólnotowego jest też opis z Dziejów Apostolskich: Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. (...) Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie[3]

4.      Przysięga małżeńska Kościoła Katolickiego:

Ja ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską, oraz  że cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż, Panie Boże wszechmogący, w Trójcy Jedyny i wszyscy święci.

          oraz pozostałe deklaracje wyrażane w trakcie liturgii Sakramentu Małżeństwa są dla Członków Wspólnoty będących w stanie małżeńskim szczególnym wyzwaniem i wyznacznikiem swego powołania. Dlatego członkowie ci starają się pogłębiać zrozumienie tego Sakramentu i żyć według słów Przysięgi.

5.       Wspólnota prosi o siły Ducha Świętego. On jest Pocieszycielem, Ojcem ubogich i pomaga ofiarowywać swoje życie, by dawało owoce.

6.      Wspólnota pragnie, by każdy dom rodzinny był „domem Ducha Świętego”, gdzie każdy znajduje miłość i przebaczenie, upomnienie i zachętę.

7.       Jako szczególne traktuje się słowa Ojca Świętego Jana Pawła II wypowiedziane w Matemblewie: Pod opieką Świętej Rodziny was zostawiam.

8.      Wierząc, że wszyscy ludzie powołani są przez Boga do Nieba, w którym panuje wieczne uwielbienie, oraz wpatrując się w niezliczone przykłady z Biblii i żywotów świętych, wspólnota uczy uwielbienia[4] jako stylu wszystkich obszarów życia.

9.      Członkowie wspólnoty są świadomi, że składa się ona wyłącznie z grzeszników, a niedoskonałość jest powszechna.[5]  Wspólnota nie akceptuje niedoskonałości, lecz ją cierpliwie toleruje. Wśród członków wspólnoty nie ma żadnego, który byłby doskonały.

III      Przynależność do wspólnoty:

1.                   Wspólnotę Czas dla Rodzin tworzą wszyscy, którzy dążą do możliwie doskonałego zbliżenia się do wzorów życia, postępowania i postaw, które wspólnota proponuje oraz biorą w stały sposób udział w życiu wspólnotowym.

2.       W szerokim rozumieniu wspólnotę tworzą zatem wszyscy ci, którzy w stały sposób uczestniczą w życiu wspólnoty, choćby uczestnictwo to dotyczyło tylko części życia wspólnotowego.

3.       W węższym rozumieniu wspólnotę tworzą:

a) „domownicy”, czyli ci, którzy wiernie uczestniczą w całości życia wspólnoty, tzn. m.in. w Eucharystiach, modlitwach, spotkaniach, małych grupach, służbie, i w pełni się identyfikują oraz korzystają ze wzorców i nauczania wspólnoty, a dodatkowo służą swoimi siłami i czasem wobec pojawiających się potrzeb

b) „przyjaciele”, czyli osoby korzystające w stały sposób z wybranych elementów życia wspólnoty oraz służące swoimi siłami i czasem wobec pojawiających się potrzeb

c) „goście”, czyli osoby korzystające w stały sposób z wybranych elementów życia wspólnoty.

4.      Członkami małych grup mogą być osoby stanu świeckiego o uregulowanym stanie wobec prawa kanonicznego i cywilnego. Osoby o nieuregulowanym stanie wobec prawa kanonicznego lub cywilnego, mogą zostać przyjęte do wspólnoty wyłącznie na mocy jednoznacznej decyzji Rady Wspólnoty.

5.       Udział pojedynczych osób będących w stanie małżeńskim zasadniczo powinien być uzależniony od zgody małżonka nie należącego do wspólnoty.

6.      Każdy członek wspólnoty należy do niej na podstawie osobistej decyzji. Przynależność do wspólnoty nie zdejmuje z uczestników osobistej ich odpowiedzialności za swoje życie osobiste (cywilne i duchowe). Z tego też powodu, żaden organ wspólnoty ani osoba nie może uczestnikom narzucać swoich wizji, poglądów czy wpływać na życiowe decyzje. Każdy uczestnik w obszarze życia osobistego sam podejmuje własne decyzje.

IV      Życie wspólnoty

1.       Wspólnota zachowuje powszechnie przyjęte praktyki chrześcijańskie przyjęte w tradycji katolickiej.

2.       Ponadto na życie wspólnoty składają się między innymi:

a)      comiesięczne małe grupy czyli spotkania członków wspólnoty na dzieleniu się Słowem Bożym, nauką Kościoła, doświadczeniami życia chrześcijańskiego i rodzinnego, modlitwie wspólnej i wzajemnej modlitwie wstawienniczej.

b)      comiesięczne Eucharystie wspólnotowe z modlitwą, Adoracją i uwielbieniem.

c)      comiesięczne Dni Wspólnoty czyli spotkania ogólne, na których jest głoszona nauka, praktykowana wspólna modlitwa oraz możliwe jest korzystanie z wzajemnego poczęstunku (agapa)

d)      określone przez Radę Wspólnoty rekolekcje i wyjazdy weekendowe, na które wyjeżdża w miarę możliwości cała wspólnota.         

3.       Członkowie wspólnoty powinni czuć się zobowiązani do uczestnictwa w spotkaniach, a ewentualne nieobecności usprawiedliwiać u swojego animatora.

4.      W razie konieczności małżonkowie mogą uczestniczyć w aktywnościach wspólnoty w ograniczonym wymiarze (w pojedynkę), dzieląc się obowiązkami domowymi.

5.       Rodzice oraz wspólnota dbają o katechizację dzieci, które także są zachęcane do udziału w spotkaniach wspólnoty (na miarę ich dojrzałości), jak również w miarę możliwości zapewniany jest im specjalny program ewangelizacyjny.

6.      Członkowie wspólnoty są otwarci na upomnienia, zarówno je z miłością przekazują innym, jak też z wdzięcznością przyjmują je od innych i rozważają w swoim sercu, a w razie słuszności upomnienia, starają się korygować własne postępowanie.

7.       Członkowie wspólnoty są gorliwi w wypełnianiu podjętych własnych zobowiązań, zwłaszcza jeśli wymagają one wierności i wytrwałości, czy przełamania swoich nawyków i rezygnacji z wygody.

8.      Członkowie wspólnoty żyjący w przymierzu spotykają się przynajmniej raz w roku ze swoimi animatorami lub innymi zatwierdzonymi przez Radę Wspólnoty do tej roli osobami na indywidualnej rozmowie braterskiej dotyczącej życia we wspólnocie, obserwowanych trudności i wierności zasadom wspólnoty, oraz wnioskach.

9.      W okresie wakacyjnym regularne spotkania wspólnoty nie są praktykowane. Zachęca się wtedy członków wspólnoty do spotkań nieoficjalnych.

10.     Członkowie wspólnoty żyjący w przymierzu nie podejmują działań mogących mieć wpływ na życie wspólnoty lub na dyspozycyjność członków wobec wspólnoty, bez akceptacji i delegacji („posłania”) przez Radę Wspólnoty.

V       Życie indywidualne i rodzinne

Wspólnota proponuje szczególne zasady życia służące indywidualnemu rozwojowi duchowemu i rodzinnemu.

1.       Codziennie korzystanie z Kęsa Słowa Bożego, czyli dowolnie krótkiego fragmentu Biblii, a najlepiej tekstu przewidzianego na ten dzień w liturgii Kościoła.

2.       Najlepiej codzienna modlitwa rodziców wspólnie z dziećmi, ucząca je nie tylko praktyki modlitwy, ale przede wszystkim żywej relacji z Bogiem.

3.       Najlepiej codzienna  wspólna modlitwa  małżonków. Modlitwa ta zawiera przynajmniej modlitwę przeprosin (na podstawie osobistego krótkiego rachunku sumienia), modlitwę dziękczynienia,  modlitwę prośby (w tym za dzieci) i chociaż krótkie uwielbienie.

4.      Niezwykle ważna jest dłuższa modlitwa indywidualna, a małżonkowie dbają, by współmałżonek mógł znaleźć czas na taką modlitwę, chociaż raz w tygodniu.

5.       Zalecana jest też codzienna modlitwa różańcem, lub dziesiątką różańca, najlepiej w ramach wspólnotowej Róży Żywego Różańca.

6.      Pogłębianie swojej wiedzy przez odpowiednie  źródła (np. studium Pisma Świętego, Katechizmu Kościoła Katolickiego, dokumentów Kościoła, wartościowych książek i prasy, konferencji, audycji i filmów).

7.       Członkowie wspólnoty nie zapominają o właściwie przeżywanym czasie odpoczynku, a szczególnie o czasie zabaw i przebywania z dziećmi.

8.      Małżonkowie spotykają się co najmniej raz w miesiącu na randkach tak, by realizować program formacyjny wspólnoty, a przede wszystkim by budować relacje miłości i zrozumienia między sobą.

VI      Filary nauczania:

Wspólnota deklaruje poniższe prawdy jako podstawy swojego życia i nauczania.

1.       Chcąc poznawać Boga należy dążyć do budowania z Nim żywej i osobistej relacji.

2.       Należy być w pierwszej kolejności uczniami Jezusa Chrystusa, a także, choć w drugiej kolejności, Jego apostołami, zawsze oczekującymi Jego przyjścia i gotowymi do odpowiedzi na Jego wezwania. Wspólnota przedkłada więc uczniostwo nad działalność. Obawia się aktywizmu, wejścia w działania, które mogą mieć wymiar tylko ludzki, nie być zgodne z planem Bożym, w efekcie przynosić niewłaściwe owoce. Jednak powołanie chrześcijańskie jest powołaniem do naśladowania Jezusa Chrystusa Sługi, dlatego także – gdy słyszy wezwanie Pana –  wspólnota gotowa jest służyć Chrystusowi i ludziom.

3.       Podstawą nauczania chrześcijańskiego jest apostolski kerygmat wyrażony w następujących tezach:

a)      Bóg jest miłością i kocha wszystkich ludzi[6]

b)      jednak każdy człowiek jest grzesznikiem i potrzebuje zbawienia[7]

c)      przez ofiarę krzyża Jezus Chrystus stał się Zbawieniem dla całego świata i wszystkich ludzi[8]

d)      aby skorzystać ze Zbawienia, należy przyjąć Jezusa Chrystusa jako swojego jedynego Zbawiciela i swojego jedynego Pana w życiu (uwierzyć i nawrócić się)[9]

e)      aby w duchu wdzięczności przynosić owoce godne Zbawienia (np. poprawa życia, dobre uczynki), należy prosić o obecność i pomoc Ducha Świętego[10]

f)       aby w pełni spełnić Boży zamiar oraz wytrwać w jedności z Chrystusem, należy włączyć się do wspólnoty wierzących i stać się jej aktywnym członkiem.[11]

4.      Członkowie wspólnoty są otwarci na wszystkie dary i charyzmaty Ducha Świętego, w tym charyzmaty nadzwyczajne, rozeznają je i praktykują w stosownym zakresie, czasie i miejscu.[12]

5.       Jako źródło autorytetu podczas rozeznawania Prawdy wspólnota przyjmuje:

a)      Słowo Boże w Piśmie Świętym

b)      katechizm Kościoła Katolickiego

c)      inne oficjalne nauczanie Kościoła Katolickiego

d)      doświadczenie własne oraz innych chrześcijan, w tym opinie współpracujących ze wspólnotą kapłanów.

6.      Członkowie wspólnoty żyjący w małżeństwie powinni kierować się następującą gradacją priorytetów (poczynając od najważniejszego):

a)      osobista relacja z Bogiem

b)      relacja z małżonkiem

c)      troska o swoje dzieci

d)      praca zarobkowa i domowa

e)      służba dla innych, służba w Kościele i relacje z innymi osobami.

7.       Opierając się na nauce św. Pawła i św. Piotra[13] wspólnota uważa, że w rodzinie obowiązywać powinno wzajemne poddanie małżonków. Jednak w zwyczajnych warunkach wyróżnić można szczególne odpowiedzialności osób. Zatem mąż powinien wypełniać odpowiedzialność „głowy” w rodzinie i otaczać swoją rodzinę – a szczególnie żonę – oddaną i ofiarną miłością na wzór miłości Chrystusa do Kościoła, aż po Krzyż. Mąż zarazem winien być poddany Chrystusowi i na nim spoczywa szczególna odpowiedzialność za duchowy rozwój całej rodziny. Żona winna zapewniać rodzinie atmosferę miłości, wzajemnego szacunku i wspierać męża we wszystkim, co dobre.

8.      Wspólnota uważa, że noszenie w swoim sercu jakiegokolwiek nieprzebaczenia kłóci się z podstawowymi zasadami Ewangelii.[14]

9.      Wspólnota uważa, że należy propagować otwartość na dar życia (tzn. posiadanie dzieci), a przeciwstawiać się „cywilizacji śmierci”. [15]

10.     Także wspólnota uważa, że należy jednoznacznie przeciwstawiać się: tendencjom do ułatwień w rozwodach, legalizacji związków nieformalnych i homoseksualnych, adopcji dzieci przez osoby homoseksualne, pedofilii i zoofilii, swobody zmiany tożsamości płciowej oraz innym zjawiskom godzącym w tradycyjny wzorzec rodziny i wierność małżeńską oraz naruszającym tradycyjną interpretację biblijnych zasad moralności.[16]

11.      Wspólnota uważa, że w obszarze wychowywania dzieci uznać należy potrzebę intensywnego okazywania miłości a zarazem konkretnych wymagań dyscypliny. Inaczej mówiąc, należy dążyć, aby dzieci czuły się bezwarunkowo kochane, ale też by równocześnie wzrastały w  odpowiedzialności i w gotowości do wypełniania obowiązków i do służby innym.[17]

12.     Wspólnota przeciwstawia się niektórym koncepcjom wychowawczym np. tzw. wychowaniu bezstresowemu czy wychowaniu bez stawiania granic i bez kar za ich przekraczanie.

13.     Wspólnota ostrzega przed szkodliwymi skutkami nadużywania dyscyplinowania dzieci przez kary fizyczne, tak samo jak Wspólnota stanowczo walczy ze stosowaniem przemocy oraz wszelkim znęcaniem się nad innymi. Jednak w niektórych wyjątkowych sytuacjach Wspólnota uznaje zasadność[18] zastosowania wychowawczego klapsa wobec nieposłusznego dziecka, szanując rozeznanie i decyzję rodziców w tej sprawie. Wobec aktualnego niedawno wprowadzonego stanu prawnego w Polsce, obserwując także zgubne skutki takich regulacji prawnych w „postępowych” krajach Europy, wspólnota uważa, że bezwzględny zakaz stosowania kar fizycznych powinien zostać uchylony.

14.     Zasadami życia chrześcijańskiego są także: gościnność, umiar, oszczędność i dzielenie się.[19]

15.     Zalecane jest oddawanie ustalonej części własnego dochodu (tzw. „dziesięcina”) na cele kultu Bożego, misyjne i charytatywne.

          Jednak sfera ta leży w gestii każdego członka wspólnoty, a wspólnota nie kontroluje ani poziomu, ani sposobu dysponowania tymi dobrami przez jej członków.

16.     Członkowie wspólnoty mają miłość i szacunek do członków innych denominacji chrześcijańskich (tzw. braci odłączonych) i do działania Ducha Świętego w ich społecznościach, a także świadomość możliwości występowania błędów w niektórych głoszonych przez te denominacje poglądach.[20]  

17.     Członkowie wspólnoty nie zasypiają będąc pokłóconym z małżonkiem.[21]

VII    Organizacja i odpowiedzialni

1.       Organizacja wspólnoty zapewniać powinna ciągłość życia wspólnoty nawet w sytuacji, gdyby dowolna osoba ze wspólnoty odeszła, zawiodła, zachorowała, wyjechała itp. Dlatego wspólnota nie polega w sposób bezgraniczny na jakiejkolwiek osobie.[22] Wszystko wspólnota stara się przedstawiać Bogu, który jest sprawcą i chcenia i działania, jest źródłem wszelkiego wzrostu, i zawieść nie może.

2.       Zgodnie z kanonem 324 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego wspólnota wybiera duchowego doradcę spośród kapłanów sprawujących posługę na terenie diecezji i dąży do dobrej współpracy z takim kapłanem.

3.       Wspólnota posiada małżeństwo pełniące funkcję „głównego odpowiedzialnego”, czyli Liderów.

4.      Liderzy wspólnoty:

a) są wspierani przez dwa doświadczone małżeństwa tworząc razem Radę Wspólnoty.

b) mają szczególną rolę w posłudze i przewodniczeniu wspólnocie − w razie sporu w Radzie, mają głos decydujący, nawet jeśli są w Radzie w mniejszości.

c) jednak podobnie jak inni członkowie wspólnoty, powinni zawsze kierować się miłością, pokorą, dobrem wspólnym i szukać jedności.

5.       Rada Wspólnoty

a) Rada Wspólnoty składa się z trzech małżeństw, w tym małżeństwo liderów.

b) Rada Wspólnoty jest wybierana przez  Zgromadzenie Starszych Odpowiedzialnych wspólnoty na kadencję roczną (od wakacji do wakacji), na podstawie ordynacji wyborczej ogłaszanej przez Radę i zatwierdzanej przez Zgromadzenie.

c) członkowie wspólnoty oddają autorytet („kierowanie wspólnotą”) Radzie. Decyzje Rady będą przyjmowane jako decyzje całej wspólnoty.

d) Jeśli ktoś nie akceptuje decyzji Rady, powinien te decyzje cierpliwie znosić, albo wycofać się ze wspólnoty.

e) Starsi Odpowiedzialni wspólnoty powinni Radzie doradzać, otaczać wsparciem, zachętą i modlitwą, a w razie potrzeby także w miłości i prawdzie Radę upominać.

f) Do Rady Wspólnoty mogą kandydować Starsi Odpowiedzialni wspólnoty, jeżeli:

i. wzorowo żyją wszystkimi zasadami wspólnoty, w szczególności według zapisów pkt. VI.7 dotyczącymi wzajemnego poddania małżonków i rodzinnych odpowiedzialności.

          ii. wiernie uczestniczą we wspólnocie od przynajmniej 5 lat i są w gronie Starszych Odpowiedzialnych wspólnoty od co najmniej 3 lat

6. Rada Wspólnoty odpowiedzialna jest za:

a)      realizowanie celów wspólnoty określonym w niniejszym Wzorze Życia i innych dokumentów wspólnoty

b)      współpracę z kapłanem - doradcą duchowym wspólnoty

c)      współpracę z odpowiedzialnymi wspólnoty i koordynowanie ich pracy

d)      rozdział osób do małych grup i wyznaczanie animatorów małych grup

e)      podejmowanie decyzji co do przyjęcia do wspólnoty osób o nieuregulowanym stanie wobec prawa kanonicznego lub cywilnego,

f)       zwoływanie spotkań wspólnoty

g)      reprezentację wspólnoty na zewnątrz

h)      finanse wspólnoty

i)       podejmowanie innych decyzji związanych z życiem całej wspólnoty

j)       podejmowanie wszystkich decyzji po modlitwie, rozeznaniu i w konsultacji z zainteresowanymi osobami.

7.       Animatorzy małych grup:

a)      oddali swoje życie Jezusowi jako swojemu Zbawicielowi i Panu

b)      starają się żyć tym, co głoszą

c)      są autentyczni tzn. szczerze przyznają gdy coś im nie wychodzi

d)      świadczą o Jezusie

e)      znają cele i zasady wspólnoty i utożsamiają się z nimi

f)       są organizatorami spotkań małych grup

g)      są przyjaciółmi członków małych grup

h)      modlą się i poszczą za wspólnotę oraz za członków małych grup.

8.      Odpowiedzialni wspólnoty przyjęli pod swą opiekę odpowiednie służby we wspólnocie.  Odpowiedzialni wspólnoty mają bierne i czynne prawo wyborcze w wyborach Rady Wspólnoty, o ile:

i. utożsamiają się z niniejszym Wzorem Życia, podanymi tutaj celami i zasadami wspólnoty

ii. starają się żyć zgodnie z niniejszym Wzorem Życia

iii. ujawnili Radzie Wspólnoty lub zgromadzeniu wybierającemu Radę Wspólnoty swój udział w innych ruchach, wspólnotach religijnych, partiach, stowarzyszeniach itp., oraz tajnych lub półtajnych organizacjach czy służbach dowolnego rodzaju. W uzasadnionych przypadkach aktywność w obszarach o jakich tu mowa lub nieujawnienie takich powiązań może być przyczyną utraty praw wyborczych lub także wykluczenia ze wspólnoty, o czym zdecyduje Rada Wspólnoty, lub zgromadzenie wybierające Radę Wspólnoty

iv. zostali powołani do grona Starszych Odpowiedzialnych wspólnoty przez Radę Wspólnoty lub przez Zgromadzenie Starszych Odpowiedzialnych Wspólnoty zebrane w celu wyboru Rady Wspólnoty

v. nie zostali odwołani z grona Starszych Odpowiedzialnych wspólnoty

vi. wiernie uczestniczą w spotkaniach Starszych Odpowiedzialnych wspólnoty (druga nieobecność w ciągu roku może być przyczyną odwołania z grona Starszych Odpowiedzialnych wspólnoty).

8.      Małe grupy małżeńskie zwykle zawierają od 3 do 8 małżeństw; w razie przekroczenia liczby 5 małżeństw w danej grupie, może być podjęta decyzja o jej podziale na grupy mniejsze.

9.      Rada Wspólnoty może ustalić pewną niewielką kwotę jako minimalną składkę członkowską w celu pokrywania potrzeb związanych z jej funkcjonowaniem (np. materiały piśmiennicze, konferencyjne, książki, ewentualne delegacje czy etaty).

10.     Członkowie wspólnoty mogą dobrowolnie przekazywać dodatkowe kwoty na cele wspólnoty. Zalecane jest podjęcie stałego zobowiązania do wpłacania zadeklarowanej kwoty co miesiąc. Wspólnota może w ten sposób pośredniczyć w wydawaniu środków z ofiar jej członków na cele kultu Bożego, misyjne i charytatywne oraz własne potrzeby organizacyjne. W szczególności wspólnota może wspierać osoby popadłe w trudności finansowe oraz osoby, których nie stać na wyjazdy wspólnotowe.

11.      Osobom, którym udziela wspólnota pomocy, wspólnota także proponuje podjęcie prac lub służby na rzecz wspólnoty.[23]

12.     Podczas rozstrzygania sporów członkowie wspólnoty biorą pod uwagę ewangeliczne rady zawarte w Mt 18, 15–17, a w ostateczności decyzję odpowiedzialnych za wspólnotę.[24]

pierwsza redakcja w Gdańsku Matemblewie, dnia 27 września 1998 roku,   ostatnia redakcja luty 2014

 



[1] Iz 55,2;  Koh 5,9; 1Kor 6,12

[2] 1 Kor 7,29-31

[3] Dz 4,32a; 2,42

[4] Wj 18,19; Ps 66,4; Iz 27,13; Łk 1,68; Łk 2,13; J 21,19; Rz 14,11; Ap 5,8-14

[5] Rz 3,23

[6] Jer 31,3; Iz 54,10

[7] Ps 14,3; Rz 3,23; 6,23

[8] Dz 4,12; Rz 3,26; 1P 3,18

[9] J 3,16.18; Dz 16,31; Rz 10,9

[10] J 14,26; Ef 5,19

[11] 1Kor 12,12-26; Hbr 10,25; Ef 2,20-22

[12] 1Kor 12,12-26; Hbr 10,25; Ef 2,20-22; KKK 799,800

[13] Ef 5,21-33; 1P3,7-8; Ef 5, 33

[14] Mt 6,12; Łk 11,4; Ef 4,32

[15] Jan Paweł II, encyklika „Evangelium Vitae”

[16] Rz 1,24-27; Kpł 18,22-23; Pwt 27,20-23; 1Kor 6,9

[17] Ef 6,4; Hbr 12,11;  1 Tm 5,10;  Prz 13,24

[18] Prz 3,12; Prz 29,15; Rz 3,8; 2Kor2,6; J2,15; Ap3,19

[19] Rdz 18,2-8; Hbr 13,2; 1Tm 6,6-8; Łk 15,13; 2Kor 12,14; 1J 3,17 1Tm 6,10; Mt 23,23; Hbr 7,4; 1Tm 6,17-18

[20] por. KKK 818-821

[21] Ef 4,26

[22] Flp 2,13; 1Kor 3,7; 2Tm 2,13

[23] 2Tes 3,10-12

[24] Kpł 19;17; Mt 18,15-17; Łk 17,3-4; 1Kor 6,5

Wspólnota CdR

Wspólnota "Czas dla Rodzin" powstała w roku 1998 i do roku 2014 działała w Gdańsku Matemblewie. Od 2014 roku spotyka się w Oliwie w parafii Matki Bożej Królowej Korony Polskiej u oo. Cystersów.

Celem wspólnoty jest ukazywanie piękna powołania do chrześcijańskiego życia rodzinnego.


Jako mężowie, żony, matki i ojcowie staramy się być otwarci na prowadzenie przez Ducha Świętego oraz korzystamy ze świadectw, modlitw, obecności braci i sióstr – we wspólnocie rodzin. Przebywanie razem, poświęcanie czasu, znoszenie trudności daje owoce: dary Ducha Świętego oraz ubogacone życie małżeńskie.

Patronem wspólnoty jest Święta Rodzina.

Wszystkich chętnych serdecznie zapraszamy

  • do życia w kontakcie z małżeństwami
    które starają się żyć w jedności z Jezusem, w chrześcijańskim i twórczym środowisku
  • na otwarte spotkania – Dni Wspólnoty z udziałem dzieci, w podane w kalendarium niedziele (z reguły pierwsza i trzecia niedziela miesiąca) w godz. 10:00 -13:30, w kościele Msza Św., potem w sali konferencyjnej gdzie łączymy czas modlitwy z konferencją na określony temat;
  • na spotkania małych grup małżeńskich, które odbywają się co 4 tygodnie lub co 2 tygodnie (zależnie od możliwości danej pary); dają okazję do zbliżenia się do innych osób i poznania wielu ważnych spostrzeżeń dotyczących życia małżeńskiego; zaczynamy od serii pięciu spotkań Twórcy Domowego Ogniska: Wierni Przyrzeczeniu – cykl podstawowy, jakby „prawo jazdy” dla wszystkich małżonków (nie tylko młodych!). Jest to podstawowa droga budowania relacji osobistych w naszej wspólnocie.
  • na Kursy Filipa, Nowe Życie, Pryscylla Akwila i inne kursy SNE
    Zalecamy te krótkie rekolekcje wszystkim.
  • dla naszych milusińskich
    Spotkanie ze Św. Mikołajem – w karnawale Bal Przebierańców dla dzieci. Ale bawić się mogą nawet dorośli.
  • na wyjazd majowy
    W czasie długiego majowego weekendu oraz na jesieni, najczęściej nad jeziorem, nie tylko woda i do tej pory niezawodne piękne słońce, ale też miłe towarzystwo i brak nudy, bo przeżywamy konferencje, wspólną modlitwę i Eucharystię.
  • wyjazdy letnie - rekolekcje połączone z wypoczynkiem.

Szczegółowy plan spotkań - zobacz KALENDARIUM

Co Słowo mówi do Ciebie?

Król zawarł przymierze, że pójdą za Panem, że będą przestrzegali Jego poleceń, przykazań i praw całym sercem i całą duszą, że w czyn zamienią słowa tego przymierza.

na podst. 2 Krl 23, 3

Trzy zasady uczciwego przymierza: 
- pójście za wolą Pana
- zaangażowanie
- deklaracje zamienione w czyn.

ameba_zycie_270.jpg dziecko_a_komputer_270.jpg darmowy_chleb_270.jpg nierozerwalne_obraczki_270.jpg modlitwa_bezprzewodowy_270.jpg Bog_jest_doskonaly_270.jpg byc_prawie_wierzacym_270.jpg taniec_w_P_270.jpg serce_kawalki_270.jpg nie_boj_sie_dzieci_bochenek_270.jpg nie_boj_sie_dzieci_niebo_270.jpg Jezus_na_facebooku_270.jpg pozwol_Bozemu_Slowu_270.jpg wanted_Sepia_270.jpg nie_boj_sie_dzieci_mojzesz_270.jpg Nie_mozesz_zasnac_270.jpg gdyby_Bog_mial_lodowke_270.jpg always connected_270.jpg zabic_mnie_teraz_270.jpg Milosc_tak_270.jpg niedzielna_super_promocja_270.jpg dziecko_potrzebuje_270.jpg PrayStation_270.jpg człowiek_stworzyl_Boga_270.jpg tesknota_za_staloscia_270.jpg Przebacz_wrogom_270.jpg rozwiedz_sie_by_stracic_pol_majatku_270.jpg Google_nie_zna_odpowiedzi_270.jpg Tato_niebieski_widzi_270.jpg centrum_handlowe_270.jpg oddaj_zycie_satysfakcja_270.jpg niezadowolony_270.jpg naprawianie_tasma_270.jpg zmien_plyte_modlitwe_270.jpg nie wytykaj_270.jpg cwiczenia_sylwetka_270.jpg Biblia_z_zakladkami_270.jpg kochamy_zwyklych_ludzi_270.jpg nie_lubimy_samotnosci_270.jpg straciles_nadzieje_zolw_270.jpg mydlo_uszlachetnia_270.jpg wielkosc_270.jpg darmowa_podroz_270.jpg No_sex_without_marriage_270.jpg witamina_B_270.jpg

Co Słowo mówi do Ciebie?

Wy, którzy gnębicie ubogiego i mówicie: 
Kiedyż minie szabat, byśmy mogli otworzyć spichlerz?

 na podst. Am 8,4-5

Problem handlu w dni święte istnieje od starożytności. Pojawiła się aktualnie szansa, by w Polsce zaczęto powtarzać
"Kiedy minie niedziela, byśmy mogli otworzyć nasze centra handlowe?"